Contracorriente nº 41

L´Estáu español tien l’honor de tar ente los trés primeros nel pódium del aumentu
de la desigualdá n’Europa. Como detalle significativu, que munchos y munches lleeríeis
na prensa, hai que resaltar que los recursos qu’atropen namás trés persones superen los de
14,2 millones de persones, que suponen el 30% de la población más probe.
Ye una realidá intolerable y que cada vez medra más, porque mentes los trés primeros
aumentaron la riqueza un 3%, el terciu más desfavorecíu vio menguaos los sos recursos, nel
últimu añu, un 33,4%.
Llamentablemente, esta tendencia nun va camudar, porque dende l’añu 2015 el 1 % más
ricu concentra más recursos que’l restu de la población mundial, lo qu’indica que tamos delantre d’un mal sistémicu, onde les estructures de poder tán construyíes pa beneficiar a les grandes fortunes y, pa enriba, pa qu’unes poques manes
atropen y atropen recursos.
Da-y la vuelta a esta situación ye una necesidá y un deséu de toos y toes. Agora bien, namás va ser posible dende un movimientu global que sume fuercies abondo como pa obligar a facer cambeos reales y non a poner parches.
La portada d’esti númberu ye bien significativa, y convida a la reflexón. La individuación supón
la nuestra derrota, y la dispersión de fuercies tamién.